سفر یک روزه به فیلبند 20 مرداد 96

وسطای هفته ی قبل بود  که یه بار به ذهنم رسید که سری به فیلبند بزنیم و از دیدن مناظرش لذت ببریم و هرچند هی شل کن و سفت کن دراوردیم برای رفتن. پیشنهاد اینجانب این بود که پنجشنبه بریم ولی شوهر جان میگفتن که شب اونجا هوا سرده و آرادی سردش میشه. سخن کوتاه که با تمامی کش و قوس ها جمعه صبح ساعت حدودای 4 بود که از خونه راه افتادیم آهان راستی شب قبلش هم از اونجایی که به آرادی قول داده بودم که به همراه دخترعمه ها به پارک میریم در پارک قائم به سر بردیم و اونجا هم گل پسری من کلی بازی کرد از فوتبال و والیبال و وسطی و خلاصه اینکه کلی لذت میبرد و من هم کلی کیف میکردم. بعد از بازی ها با توپ هم یه دوره دوچرخه سواری با بچه ها داشت و بعد هم بنا شد ببریمشون قسمت شهر بازیش و اونجا هم ماشین برقی  قصر بادی رو مستفیذ نمودند هر چند بسیار اصرار داشت که مامان من سوار هرن برقی (ترن برقی) بشم و خلاصه با توضیحات ما متقاعد شدند.  ناگفته نماند که من هم به اتفاق بچه ها سوار ترن شدیم و کلی جیغ و داد کردیم و لذت بردیم بعد هم جوجی رو که همسر جان آماده کرده بودن میل کردیم و ساعت حدودای یک بود که برگشتیم خونه. آهان راستی تو پارک داشتم تلاش میکردم که دوچرخه سواری یاد بگیرم با دوچرخه مهدیه بعد از اینکه یکی دوباری تمرین کردیم آرای گفت : مامان بسه دیگه شما بلد نیستی بیا پایین.  اون شب ساعت 2:30 بود که خوابیدم و تقریبا یک ساعت بعد بیدار شدم و شوع کردم جمع و جور کردن وسایل و راهی شده به محل قرار ی که با نسرین اینا  داشتیم. از اونجایی که جاده خلوت بود سه ساعت بعد رسیدیم و آرادی به محض بیدار شدن گفت: مامان با آویسا اینا داریم میریم و وقتی پشت سرمون ماشینشون رو دید کلی ذوق کرد. اولین اتراقگاهمون یه جای خیلی باصفا بود که برای صبحونه وایستادیمو بساط رو آماده کردیم و یه دل سیر خوردیم و آویسا و آراد که تخم مرغاشون رو خوردن شروع کردن به بازی و جالب بود که خیلی خوب باهم کنار میومدن و خوش بودن ولی با علی انگاری آبشون توی یه جوب نمی رفت و آرا د میگفت: مامان علی بازی ما رو خراب میکنه. بعد هم با گوشی اینجانب کلی عکس سلفی گرفتن و دوباره راه افتادیم به سمت بالا .

صبح زود و خواب در ماشین

سلفی های دو نفره

ادامه مطلب یادتون نره.....

هوا که خیلی عالی بود و مه و ابر و خنک و صد البته که آفتابش یه خرده سوزان بود ولی از شانس ما از ابرا خبری نبود و پر بود از مه و خنکی. بعد از اینکه جای مناسبی برای توقف پیدا نکردیم راه افتادیم سمت پایین و یه جای دنچ وایستادیم و این بار بساطمون رو چیدیم و شوهر جان و آقای رضا  شروع کردن به تدارک آتیش و من و نسرین هم محیا کردن وسایل کباب و بچه ها هم که کلا در حال بازی بودن و آراد که کلا دنبال جمع کردن چوب بود و یه چند باری هم  افتاد توی سرپایینی و بقیه اش رو هم با آویسا مشغول نقاشی کشیدن بود و سخن کوتاه که حسابی مشغول بودن و تا جایی که میتونستن حالش رو بردن.

ساعت 2 بود که کوله بار عشقمون رو جمع کردیم و حرکت به سمت تهران و ترافیک و شلوغی و سردرد شوهر جان و خوابیدن و نق زدنای آرادی و ...... تا 8 شب بود که رسیدیم خونه و این جوری بود که مسافرت یک روزمون به پایان رسید.

آهان راستی توی راه یه جایی وایستادیم تا چایی بخوریم که آرادی و آویسا باهم مشاعره کردن البته بماند که اینجانب روشش رو بلد نیستم که بهش حروف رو یاد بدم   واسه همین اول شعرا رو میگفتم و بقیه اش رو مثل بلبل میخوند نفسکم  ولی مثل همیشه عالی و منحصر بفرده جوجوی مامان.

و اما دیالوگای آرادی

تو ماشین وقتی تشنه بود و آب میخواست و یادش اومد که علی بطری آبش رو ورداشته گفت: مامان علی اصلا پسرخوبی نیست من دوسش ندارم آخه آب منو برداشت و خورد . یه کم بعدتر بطری آب منو تو ماشن دید گفت: مامان علی خیلی خوبه دیدی واسه ی منم آب گذاشته من خیلی دوسش دارم.

آی مامان من دارم بالا میارم و بعد از توقف ماشین چندتا صدا درآورد و گفت دیگه تموم شد بریم.

مامان من خیلی کمرم درد میکنه دلمم درد میکنه وای خدا  خلاصه ما رو دق داد تا برسیم .